Mijn eerste gedachte toen ik de Belgische topjournalist Mia Doornaert bij WNL hoorde, was: eindelijk. Iemand die haar woorden niet eerst door drie denkbeeldige communicatieadviseurs laat controleren. Iemand die een ongemakkelijke overtuiging uitspreekt en vervolgens wel serieus wordt genomen. Omdat ze vrouw is. Blij mee.
Doornaert waarschuwde in relatie tot de gebeurtenissen in Parijs voor wat zij een monsterverbond tussen extreemlinks en de islam noemt. Vooral Jean-Luc Mélenchon moest het ontgelden: fan van wijlen Fidel Castro. Volgens Doornaert speelt hij een gevaarlijk spel door jongeren met een migratieachtergrond tegen hun eigen samenleving op te zetten.
Dat is een zware beschuldiging. Daar mag stevig over worden gediscussieerd. Maar ik waardeer dat zij het voortouw neemt om die discussie nu eens via de vrouwelijke route te voeren, want een links etiket ontslaat niemand van verantwoordelijkheid.
En ja, nogmaals: ik ben blij dat een vrouw dit zegt.
Laat een oudere witte man hetzelfde betogen en ik hoor de verwijten al aankomen. Verbitterd. Reactionair. Racistisch. Weer zo iemand die zijn veranderende land niet kan verdragen. Koren op de molen van links Nederland, en moslims van DENK, die eerder een oordeel hebben over de spreker dan over het argument.
Doornaert past veel moeilijker in het gemakkelijke plaatje van de boze man die uit angst voor verandering om zich heen slaat. Vervelend hè.
Wat mij aan Doornaert bevalt, is dat zij haar gezag inzet om een ongemakkelijke kwestie op tafel te leggen. Ze neemt het risico dat mensen boos worden. Dat ze wordt tegengesproken. Dat haar woorden worden gewogen en aangevallen. Zo hoort een publiek debat te werken.
Ik hoop dat meer mensen dat aandurven. Vrouwen én mannen, jong én oud. En dat we eindelijk afleren om eerst naar de identiteit van de spreker te kijken en daarna pas, als er nog tijd over is, naar diens argument.
